Ogólnopolska giełda jachtów, łodzi i czarterów

Rejs po Zatoce Sarońskiej – co można zwiedzić cz. I

Rejs po Zatoce Sarońskiej – co można zwiedzić cz. I

1 Wrz, 2017

Zatoka Sarońska jest częścią Morza Egejskiego, jego zachodnią odnogą, nad której północnym brzegiem leżą Ateny. Znajduje się tu również największy port handlowy Grecji – Pireus, a także liczne porty jachtowe i ośrodki wypoczynkowe. Stąd rozpoczyna się większość rejsów po Zatoce Sarońskiej, Zatoce Argolidzkiej i Cykladach.

Zatokę otaczają zalesione wzgórza Peloponezu od południa i surowe, wysokie pasma górskie kontynentu od północy. Jest otwarta na Morze Egejskie od południowego wschodu, a w północno – zachodniej części łączy się Kanałem Korynckim z Morzem Jońskim. Na całym jej obszarze rozrzucone są jedne z najpiękniejszych wysp w Grecji i sporo atrakcji historycznych.

Według mitologii greckiej, Przylądek Sounion to miejsce, gdzie Aegeus (król Aten) rzucił się z 60-metrowego klifu w otchłań morza, po tym jak na statku swego syna Tezeusza wracającego z Krety ujrzał czarne żagle, które miały oznaczać, że jego syn zginął. Była to jednak tragiczna pomyłka… Tezeusz, który udał się na Kretę, by zabić potwora Minotaura, wracał cały i zdrów do Aten, lecz… zapomniał zmienić żagle na białe, oznaczające szczęśliwy powrót do domu. Najwcześniejsze literackie doniesienia o tym magicznym miejscu znajdujemy w poemacie Homera „Odyseja” (ok.VIII w. p.n.e.). Potem również Herodot opisywał święto zwane Quadrennial obchodzone tu przez wielkich mężów Aten w V w. p.n.e. Faktycznie najstarsze znaleziska archeologiczne pochodzą z 700 r. p.n.e. Świątynia, którą dziś możemy jeszcze oglądać, jest jednak młodsza. Pierwotna budowla została zniszczona podczas wojen perskich ok.480 r. p.n.e. Dopiero po pokonaniu floty Kserksesa I pod Salaminą wzniesiono nową świątynię. Ukończono ją ok.440 r. p.n.e. Legenda głosi, że wraki roztrzaskanych łodzi z floty perskiej złożono w świątyni, jako hołd i podziękowanie dla Posejdona.

W 413 r. p.n.e., w czasie wojny peloponeskiej ze Spartą, Ateńczycy otoczyli świątynię murami i uczynili z tego miejsca twierdzę. Obrona przylądka miała kluczowe znaczenie dla dostaw zboża z jedynego wówczas źródła, pobliskiej wyspy Eubei. Wkrótce jednak okazało się, że nie Spartanie zostali zdobywcami Sounion a rebelianci z kopalni srebra w pobliskim Laurium (Lavrion). Ostatecznie świątynia została zniszczona w 399 r. przez bizantyńskiego cesarza Arkadiusza.

Starogrecka religia była mocno osadzona w naturze. Grecy wierzyli, że aby uniknąć nieszczęścia, trzeba nieustannie zabiegać o przychylność bogów poprzez modlitwy, dary i ofiary. W kraju nadmorskim, takim jak Grecja, bóg morza Posejdon zajmował bardzo wysoką pozycję w boskiej hierarchii – ustępował pola tylko najwyższemu z bogów, Zeusowi. Gdy Posejdon był rozgniewany, sprowadzał na żeglarzy potężne burze i sztormy. Nawet dziś są to zjawiska bardzo niebezpieczne, a w czasach drewnianych okrętów bez silników, sztorm najczęściej prowadził do roztrzaskania statku i śmierci załogi. Dlatego właśnie przylądek Sounion był jednym z najważniejszych miejsc kultu w starożytnej Grecji, gdzie żeglarze i dowódcy floty przybywali, by błagać Posejdona o przychylność i wsparcie składając mu dary i ofiary ze zwierząt.

Dziś z 38 doryckich kolumn świątyni wciąż stoi 15. A jeśli ktoś chciałby zobaczyć, jak wyglądała w starożytności, to powinien wybrać się do doskonale zachowanej świątyni Hefajstosa w Atenach (u stóp Akropolu), która jest jakby bliźniaczą świątynią zaprojektowaną przez tego samego architekta.

Starożytny Epidauros (w pobliżu dzisiejszego portu Palaia Epiduros) był obok Aten, Delf i Olimpii, jednym z najważniejszych centrów greckiej kultury i jednym z najsławniejszych sanktuariów świata antycznego. Jego początki sięgają VI wieku p.n.e. i związane są z kultem Asklepiosa, syna boga Apollina i nimfy Koronis. Wg mitologii greckiej Asklepios od urodzenia był pod opieką centaura Chirona, który nauczył go sztuki leczenia.

Asklepios nie tylko uzdrawiał chorych, ale podobno też wskrzeszał zmarłych. I to właśnie nie podobało się Hadesowi – bogowi podziemnego świata zmarłych. Podburzył on Zeusa (króla wszystkich bogów), który zabił Asklepiosa rażąc go piorunem. Uzdrowiciel został pochowany w Epidauros, gdzie na przełomie IV i III w. p.n.e. wzniesiono wspaniałą świątynię ku jego czci.

W tym samym czasie wokół świątyni powstało rozległe centrum kulturalno – uzdrowiskowe, gdzie leczono ciało i ducha. Oprócz łaźni, bibliotek, gimnazjonu, stadionu, domów dla pielgrzymów i podróżnych wzniesiono potężny teatr, który jest w Grecji jednym z najlepiej zachowanych obiektów z czasów antycznych. Do dziś jest on wykorzystywany podczas festiwali teatralnych i koncertów.

Amfiteatr ma 55 rzędów marmurowych ław. Może pomieścić 14 tysięcy widzów. Budowla do końca XIX wieku była przysypana ziemią, więc kamienne detale nie zostały zbyt zniszczone. Oryginalny wygląd przywróciła jej staranna rekonstrukcja z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku.

W stanie nienaruszonym przez 2,5 tys. lat zachowała się okrągła orchestra. Tu nie prowadzono żadnych prac konserwatorskich.  Teatr słynie z niespotykanej nigdzie indziej akustyki. Nawet w ostatnim rzędzie słychać szept aktora albo dźwięk upadającej monety. Jest to tak fascynujące zjawisko, że stało się przedmiotem badań naukowych.

Egina (zwana też Aegina, Aigina) w czasach archaicznych znana była jako Inoni (Inona, Inopia). Jej dzisiejsza nazwa pochodzi od imienia jednej z 50 córek boga rzek Asoposa, w której był zakochany sam Zeus, władca Olimpu. Aby uniknąć gniewu swojej żony Hery, przybrał postać orła i tak uprowadził Eginę na bezludną wówczas wyspę Inoni. Owocem namiętności Zeusa i Eginy był ich mądry i rezolutny syn Aekos (Ajakos, Eak), późniejszy król wyspy. Zeus był tak dumny ze swojego syna, że zamienił wszystkie mrówki na wyspie w ludzi, a zarazem w podwładnych królowi. Ajakos był dziadkiem sławnego trojańskiego bohatera, Achillesa.
Znaleziska archeologiczne odkopane na cyplu Kolona (niedaleko stolicy wyspy) datowane są na 3000 r p.n.e. i dowodzą, że wyspa była zamieszkana już w okresie neolitycznym. Następnymi władcami byli Minojczycy, a po nich Dorowie. Złoty wiek wyspy przypadł na przełom VII i VI wieku p.n.e., gdy jej flota i handel morski sięgał aż do Egiptu i Fenicji. W tym czasie na Eginie zaczęto bić monety, jako pierwsze w Europie. Jednak w 459 r. p.n.e. Ateńczycy obawiającyc się rosnącej potęgi Eginy, zaatakowali ją i rozebrali mury miasta – był to koniec świetności wyspy.

W późniejszym czasie mieszkańcy Eginy wnieśli duży wkład w wojnę o niepodległość Grecji przeciwko Imperium Osmańskiemu, to tutaj pierwszy raz wciągnięto na maszt flagę niepodległej Grecji, która wówczas różniła się od dzisiejszej – miała barwy czerwono/złote. Jednak z wyjątkiem tego krótkiego okresu proklamowania jej na pierwszą stolicę niepodległego państwa (wkrótce stolicę przeniesiono do Nafplionu), nie odzyskała dawnego prestiżu, ani siły militarnej i gospodarczej.
Dziś Egina słynie z najsmaczniejszych orzechów pistacjowych w Grecji i poza nią. W połowie września każdego roku odbywa się tu Festiwal Pistacji, wspaniała impreza pełna kolorowych straganów, koncertów, pokazów i pyszności z pistacjami: od likierów przez słodycze po makarony, sery, wędliny i kosmetyki.

Autor – Aneta Raj, prezes Stowarzyszenia Y.C. Sail Away

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Directory powered by Business Directory Plugin